در باب معنای این گروه از کلمات در حدیثی معتبر که علامه مجلسی آن را نقل فرموده است، از امام محمد باقر (ع) نقل شده که ایشان فرموده اند: چون حضرت عیسی (ع) متولد گردید، در طی یک روز آنقدر رشد می نمود که اندازه ی رشد کودکان در طی دو ماه بود و چون هفت ماه از تولد عیسی (ع) گذشت، حضرت مریم او را به مکتب خانه و نزد معلم راهی گردانید...
پس معلم به او گفت: بگو «ابجد».
عیسی (ع) سر بالا کرد و فرمود: می دانی معنای «ابجد» چیست؟
معلم تازیانه ای بالا برد تا او را تنبیه نماید، و در آن حال عیسی (ع) فرمود: ای معلم؛ مرا مزن، اگر می دانی بگو، و اگر نمی دانی از من بپرس تا به تو معنای آن را بگویم.
پس معلم گفت: بگو.
عیسی (ع) فرمود: «الف» آلاء و نعمت های خداست؛
«با» بهجت و صفات کمالیه ی خداست؛
«جیم» جمال الهی است؛
«دال» دین خداست؛
«ها» هول جهنم است؛
«واو» اشاره است به «ویلٌ لاَهل النار» یعنی وای بر اهل جهنم؛
«زا» زفیر و فریاد جهنم است و خروشیدن آن بر عاصیان؛
«حطی» یعنی کم می شود و برطرف می گردد گناهانِ استغفارکنندگان؛
«کلمن» کلام خداست و یعنی کلمات و وعده های خداوند بر حق است؛
«سعفض» یعنی در قیامت صاعی را نسبت به صاعی و وزن هر عملی را براساس میزان آن عمل پاداش می دهند؛
«قرشت» یعنی همه در قبرها می باشند و در قیامت زنده می گردند.
معلم پس از شنیدن این سخنان روی کرد به حضرت مریم و فرمود: ای بانو؛ دست پسرت را بگیر و از نزد من ببر، چرا که او علم ربانی و پیامبران را دارد و احتجاج به معلمی برای تعلیم ندارد.

منابع:
1- توحید شیخ صدوق: 236.
2- معانی الاخبار: 45.
3- قصص الانبیاء راوندی: 267.
4- حیوة القلوب (تاریخ پیامبران)، ج2: 1100- 1101.